بر بلندای آسمان

.

چشمه‌ای ، صاف و زلال /

پاک و روان /

می‌رود از کوه به دشت /

روح من می‌رود همراهش /

.

می‌شود صاف و زلال /

می‌خورد پیچ و تاب /

تا برسد ، همه‌اش در تب و تاب /

روح من همراهش /

می‌رود تا برسد به آرامش /

.

زندگی اینجا جاری است /

تا لطف خدا شامل ماست /

مهربان باشیم و امیدوار /

پاک باشیم، پاک بمانیم  /

به زلالی آب ، استوار چون کوه / 

جاری چون رود /

.

یادم آمد شعر سهراب ؛

"آب را گل نکنیم

شاید این آب روان 

می رود پای سپیداری 

تا فرو شوید اندوه دلی"

.

شاعر= دبیر 

@iliashojae